شاید برای همیشه این وبلاگ تعطیل بشه

به هر حال دیگه چیزی نمی نویسم

از کسایی که با پیام ها و کامنتها همراهیم کردند ممنونم..

با یه شکلات شروع شد من یه شکلات گذاشتم تو دستش اونم یه شکلات گذاشت تو دسته من...

من بچه بودم اونم بچه بود سرمو بالا کردم. سرشو بالا کرد...دید که منو میشناسه .

خندیدم ..گفت دوستیم ؟گفتم دوسته دوست....گفت تا کجا ؟گفتم دوستی که تا نداره...

گفت تا مرگ خندیدم و گفتم :گفتم که تا نداره گفت باشه تا پس از مرگ ٬  گفتم نه... نه... نه.. نه.. تا نداره.

گفت قبول تا اونجا که همه دوباره زنده میشن.یعنی زندگی پس از مرگ بازم با هم دوستیم؟

تا بهشت تا جهمنم؟تا هر جا که باشی  و من و تو با هم دوستیم؟

خندیدمو گفتم تو تا هر جا که دلت میخواد یه تا بزار اصلا  یه تا بزار از این سر دنیا تا اون  دنیا..

اما من اصلا براش تا نمیزارم  نگام کرد نگاش کردم باور نمیکرد میدونستم اون میخواست دوستیمون یه تا داشته باشه دوستی بدونه تا رو نمیفهمید.

(( زندگی یعنی چکیدن همچون شمع از گرمیه عشق زندگی یعنی لطافت گم شدن بر نرمیه عشق))

 برای شکلاتاش  ٬هر دوتا رو خورد خندیدم میدونستم دوستیه من تا نداره

میدونستم دوستیه اون تا دا ره مثله همیشه..خوب شد همه شکلاتامو خوردم

اما اون هیچ کدومشو نخورده...

حالا با یه صندوق شکلاتای نخورده چه کار میکنه؟؟؟؟؟

((این دیگه فکر نداره وقتی میشنوی میگن تو برو باهام نمون حتی اسممو نیار  اگه یک شبه دیگه زیر بارونا قدم زدی بدون  که تمام فکر من پیش تو بود مثه تو٬ تو زندگیم هیشکی نبود))

شبی غمگین شبی بارانی و سرد
مرا در غربت فردا رها کرد
دلم در حسرت دیدار او ماند
مرا چشم انتظار کوچه ها کرد
به من می گفت تنهایی غریب است
ببین با غربتش با من چه ها کرد
تمام هستی ام بود و ندانست
که در قلبم چه آشوبی به پا کرد
و او هرگز شکستم را نفهمید
اگر چه تا ته دنیا صدا کرد ...

در پس این همه سالهای ازدحام باران و اضطراب

تمام نوشته های خیس و بارانی ام این روزها

ترانه های ساده ی آسمان را زمزمه میکنند

و در حسرت نایاب ناب دیدار و بوسه

پرده های فاصله را بر می اندازد

من به سوگ نشسته ام...

من به سوگ اشکهای ریخته ام نشسته ام

و به سوگ اشکهای پاکم، که ریختند و رفتند

و پاکی و زلالی را با خود به آسمان بردند...

من به سوگ نشسته ام

با نگاهی خسته به سوی آسمان

با نگاهی که تنها امیدش بارش باران است

باران پاکی باران زلالی

چه تابستانی است

در تابستان هم باران میبارد...

مهربانم، ای خوب!

 
یاد قلبت باشد، یک نفر هست که اینجا

 
بین آدم هایی، که همه سرد و غریبند با تو

پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم! این بار، یاد قلبت باشد

 
یک نفر هست که با تو،

به خداوند جهان نزدیک است.

و به یادت، هر صبح، گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش، راهی خانه خورشید شوی

 
و پر از عاطفه و عشق و امید

به شب معجزه و آبی فردا برسی.. 

تقدیم به حمید عزیزم

ممنونم از تمام دوستانی که با پیامها و کامنتهاشون منو همراهی کردند و تنهام نزاشتند.

               این هم یه دسته گل تقدیم  به تمام دوستای خوب و خواننده های عزیز

می خواستم از خستگی ام بنویسم و انبوه مطالب و کارهای نیمه کاره

 ولی خسته ام و حوصله نوشتنش را ندارم...

از عذاب رفتنه تو میسوزم تو اوج غربت

واسه ی بودنه با توندارم یه لحظه فرصت

اینجا اشکه تو ی چشمام به کسی نشون ندادم

اگه بشکنه غرورم خم به ابروهام نمییارم

وقتی نیستی هر چی غصه است تو  صدامه

 وقتی نیستی هر چی اشکه تو چشامه

از وقتی رفتی دارم از ثانیه از غصه ی رفتنت میسوزم

کاشکی بودی و میدیدی که چی آوردی به روزم

حالا عکست  تنها یادگاره از تو خاطراتت تنها باقی مونده از تو

وقتی نیستی یاد تو هر نفس آتیش میزنه به این وجودم

کاش از اول نمیدونستی من عاشق تو بودم

از عذاب رفتنه تو میسوزم تو اوج غربت

واسه ی بودنه با توندارم یه لحظه فرصت

اینجا اشکه تو ی چشمام به کسی نشون ندادم

اگه بشکنه غرورم خم به ابروهام نمییارم

وقتی نیستی هر چی غصه است تو  صدامه

 وقتی نیستی هر چی اشکه تو چشامه

نکند شقایقی را که سروده ام تو هستی


نه ؟ تو بهتر از شقایق به کلام من نشستی


به دلم سپرده بودم که ز عاشقی حذر کن


تو مگر که فال ما را به کدام سبزه بستی


به قفس رمیده بودم ز عذاب بی وفائی


که تو با نگاه نازت قفس مرا شکستی



ز کدام قبله آئی که به رنگ لاله هائی



ز کدام سبزه هستی که ترا نچیده دستی



به دلم چنان نشستی که خطا نکرده مستم


دگر از خدا چه خواهم پس از این سرور مستی


اگرم تو یار باشی غزلی ز جان سرایم


که قدم قدم بنفشه بدمد زخاک هستی


سفری به باغ خواهم که سلام صبح گویم


به نسیم سبز رنگی که پیام آن تو هستی


به غروب می رسیدم که تو چون سحر دمیدی


بدم ای طلوع روشن که مرا ز غم گسستی